Wystąpienie podejmuje problematykę wprowadzania komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC) w perspektywie językoznawczej i neurokognitywnej, traktując AAC nie jako narzędzie terapeutyczne, lecz jako pełnoprawny system językowy. Punktem wyjścia jest założenie, że dzieci oraz dorośli z niezaspokojonymi potrzebami komunikacyjnymi przyswajają język zgodnie z tymi samymi mechanizmami rozwojowymi, które obserwujemy u osób o typowym rozwoju. Odwołując się do badań z zakresu psycholingwistyki, neuroplastyczności oraz teorii przyswajania języka, prezentacja ukazuje analogie pomiędzy nauką języka pierwszego, drugiego i obcego a procesem wprowadzania AAC. Szczególną uwagę poświęcono rozróżnieniu pomiędzy wprowadzaniem AAC jako języka drugiego – w sytuacji częściowego dostępu do języka mówionego – oraz jako języka obcego, gdy użytkownik nie posiada funkcjonalnego systemu językowego. Analiza ta prowadzi do krytycznej refleksji nad historycznie dominującym modelem kandydackim, opartym na arbitralnych kryteriach „gotowości”, oraz do przedstawienia modelu partycypacyjnego, który zakłada pełne uczestnictwo komunikacyjne od najwcześniejszych etapów rozwoju. W prezentacji omówiono znaczenie ekspozycji językowej, wielomodalności komunikacji, roli partnerów komunikacyjnych oraz strategii wspierających rozwój intencji i komunikacji symbolicznej. Podkreślono również znaczenie diagnozy rozumianej jako identyfikacja punktu dostępu, najmniejszego możliwego symbolu oraz warunków umożliwiających sprawczość komunikacyjną. Całość osadzona jest w paradygmacie „zakładania kompetencji”, zgodnie z którym brak dowodów nie może stanowić podstawy do ograniczania dostępu do języka. Prezentacja ma charakter syntetyczny, a jednocześnie praktyczny, stanowiąc propozycję ram teoretycznych dla świadomego, etycznego i językowo spójnego wdrażania AAC w pracy z dziećmi i dorosłymi.